Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

Κεραμίδι Μαγνησίας, το χωριό της πολύχρωμης Ανατολής

Η Κάλλι Πούλιου, ετεροδημότισσα του Κεραμιδίου Μαγνησίας, μοιράστηκε μαζί μας τις στιγμές, την αγάπη και την ιστορία του χωριού της.

Γνωρίστε μαζί μας το “Κεραμίδι” Μαγνησίας, μέσα από την ετεροδημότισσα Κάλλι Πούλιου, που μοιράστηκε την αγάπη, τις αναμνήσεις και την ιστορία του χωριού της.

Αν μπορούσαμε με μία φράση να περιγράψουμε τα καλοκαίρια στο χωριό, θα χρησιμοποιούσαμε την λέξη “Κεραμίδι” για δύο λόγους. Αρχικά, η ονομασία του χωριού χρησιμοποιείται σε ένα από τα αγαπημένα τραγούδια το καλοκαίρι στα πανηγύρια και τις λαϊκές βραδιές που διοργανώνονται στην πλατεία. Επίσης, περιγράφει ακριβώς το πώς τελειώνουν τα καλύτερα βράδια στο χωριό, τα οποία, δεν τελειώνουν ποτέ, αλλά γίνονται γλυκά πρωινά και ανατολές, σαν πίνακας ζωγραφικής που πλημμυρίζει τα ξεφαντωμένα, μεθυσμένα και απόλυτα ευτυχισμένα μάτια. Αυτή είναι η εικόνα που κουβαλάμε όλη τη χρονιά στη σκέψη μας, κατά την διάρκεια του χειμώνα. Αυτή και τα παιχνίδια στη θάλασσα.

Κάποτε την ανατολή δεν την βλέπαμε, ήμασταν μικρά παιδιά και κοιμόμασταν, τότε ήταν οι γονείς μας έξω. Έπειτα είδαμε την πρώτη Ανατολή απ’ την ταράτσα και ήταν σα να βλέπαμε πρώτη φορά τον κόσμο, σα να γεννιόταν εκείνη τη στιγμή μπροστά μας. Αργότερα μεγαλώσαμε και είδαμε κι άλλες, αλλά όλες συνόδευαν κάποια ξεχωριστή στιγμή.

Το Κεραμίδι είναι ένα ορεινό χωριό, το τελευταίο του Νομού Μαγνησίας, που δεν βρίσκεται ακριβώς στο Πήλιο, αλλά στο Μαυροβούνι. Αυτό σημαίνει ότι όποιος το επισκέπτεται δεν θα δει ένα κλασικό παραδοσιακό πηλιορήτικο χωριό σαν τα γνωστά του νομού μας, αλλά ένα πανέμορφο χωριό με τρεις πλατείες στη σειρά. Είναι πυκνοκατοικημένο, περιτριγυρισμένο από δάση και προσανατολισμένο προς τη θάλασσα. Τα καλοκαίρια το μπάνιο στη θάλασσα έχει την τιμητική του, με τρεις διαφορετικές παραλίες, το Καμάρι, τον Άη Γιάννη και την Αγριελιά, η τελευταία εκ των οποίων χρησιμοποιείται και ως λιμάνι.

Το χωριό δημιουργήθηκε από ανθρώπους που έψαχναν καταφύγιο στην περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όμως ευρήματα της περιοχής μαρτυρούν την ύπαρξη πολιτισμού και από τα αρχαία χρόνια. Το φρούριο ή «Κάστρο», σύμφωνα με τον Ηρόδοτο αποτελούσε μέρος της αρχαίας πόλης “Κασθαναία”.  Οι κάτοικοι του χωριού, οι “Κεραμιδιώτες”, είχαν συνδέσει τη ζωή τους με τη λίμνη Κάρλα, όπου οι άντρες δούλευαν εκεί για μήνες και ζούσαν σε καλύβες. Την άνοιξη γυρνούσαν στο χωριό και διοργάνωναν γιορτή για να τους υποδεχθούν οι οικογένειές τους. Όταν αποξηράνθηκε αργότερα η λίμνη, κατέφυγαν με τα καΐκια πιο μακριά, για να βγάλουν τα προς το ζην, αλλάζοντας ακόμη και επάγγελμα. Άλλοι ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία και άλλοι με τη γεωργία.

Τα ίχνη των ανθρώπων μπορεί να χάνονται στο χρόνο και να μας γίνονται γνωστά μέσω των παππούδων και των γιαγιάδων μας, αλλά αυτά είναι αρκετά για να εξηγήσουμε την αγάπη για τον τόπο αυτό, για τα γλέντια, το χορό και τη μουσική!

Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, οι προβληματισμοί της εκάστοτε εποχής, εκφράζονταν με τραγούδι, που ερμηνευόταν από τους κατοίκους ομαδικά στο «παζάρι», που γινόταν στην πλατεία του χωριού, καθώς και στα δυο πανηγύρια. Στον εορτασμό του Αγίου Γεωργίου, Πολιούχο του χωριού, συνδεδεμένο το πανηγύρι με το παραδοσιακό τοπικό πλιγούρι καθώς και στα εννιάμερα της Παναγίας, στις 23 Αυγούστου.

Πολλά είναι τα δημοτικά τραγούδια του χωριού, ξεχωριστά και μοναδικά με ερμηνεία “αντιφωνική”, όπου τραγουδάει ένας και επαναλαμβάνουν μετά όλοι μαζί. Πολλοί είναι και εκείνοι που το επισκέφτηκαν για να τα καταγράψουν, όπως η Δόμνα Σαμίου. Η τραγουδιστική και χορευτική παράδοση πέρασε από γενιά σε γενιά, με κάποιες αλλαγές, διατηρώντας τον κυκλικό τρόπο χορού. Οι παραδοσιακοί χοροί επηρεασμένοι από την κάθε εποχή έγιναν “βάλς” και ευρωπαϊκοί χοροί και μετουσιώθηκαν σε βήματα επηρεασμένα από νησιωτικούς χορούς, με «τσαχπινιές» και προσποιήσεις, τα οποία ακόμη μαθαίνουν οι μεγαλύτεροι, σε ηλικία, στους μικρότερους.

Σήμα κατατεθέν του χωριού είναι οι εκδηλώσεις, το πανηγύρι, τα πάρτι της νεολαίας και πιο συγκεκριμένα το πάρτι στη παραλία “Καμάρι”. Ξεχωριστή, όμως, θέση στην καρδιά έχει η ταράτσα του χωριού, που αποτελεί το σημείο συνάντησης στην αρχή και το τέλος του καλοκαιριού, όταν περάσουν πια οι μέρες της ραστώνης και της καλοπέρασης.

Κάθε φορά που θα βλέπουμε τον ήλιο να βγαίνει απ’ τη θάλασσα, ανάμεσα από τα καταπράσινα βουνά και να βάφει όλη την πλάση με βαθύ πορτοκαλί, ροζ και κόκκινο χρώμα, εμείς θα στεκόμαστε στην άκρη της ταράτσας, ελεύθεροι από κάθε κοινωνική σύμβαση. Στην αρχή της ημέρας θα συναντούμε όλες τις πτυχές του εαυτού μας, σε μια στιγμή ευτυχίας και πληρότητας. Γιατί στην ταράτσα της πλατείας, στο Καμάρι, αισθανόμαστε ευτυχισμένοι και γινόμαστε ένα με τη φύση και το παρελθόν!

Γι’ αυτό λοιπόν, «Ανατολή του ήλιου ήσουνα πάντα για μένα, γλυκιά ζωή, γλυκιά ζωή το ξέρω πέρασα δίπλα από σένα»!” – Κάλλι Πούλιου

Τεύχος 35 εφημερίδας

  • Τεύχος 37 – Ιανουάριος 2026

    Τεύχος 37 – Ιανουάριος 2026

Τελευταία άρθρα