Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

ΒΟΥΝΑ (1920 x 100 px) (1)
previous arrow
next arrow
BOYNA (1920×500)
previous arrow
next arrow

Δημοσιογράφος, Ραδιοφωνική Παραγωγός

Φίλοι για πάντα!

Στο τεύχος 37 της εφημερίδας, η δημοσιογράφος Αναστασία Πασιαλή μας ταξίδεψε σε μέρος των αναμνήσεών της. Μας θύμισε τα καλοκαίρια που όλοι μας έχουμε ζήσει και ανυπομονούμε κάθε χρονιά να τα ζήσουμε ξανά.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είναι αυτό που προκαλεί το αίσθημα νοσταλγίας και ασφάλειας, κάθε φορά που πηγαίνεις στο χωριό σου;

Οι αισθήσεις, οι εικόνες, η δημιουργία δεσμών με τους ανθρώπους γύρω μας. Το κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, μας κάνει να συγκεντρώνουμε συνεχώς πληροφορίες από το περιβάλλον, στο οποίο βρισκόμαστε. Σύμφωνα με έρευνες, αυτό συμβαίνει ακόμη πιο έντονα κατά τα ξέγνοιαστα χρόνια του ανθρώπου, που δεν είναι άλλα, από τα παιδικά.

Η περίοδος της απόλυτης ελευθερίας των συναισθημάτων, της άγνοιας κινδύνου και του πιο σημαντικού: της δημιουργίας της πρώτης φιλίας, η οποία (spoiler!) θα αποτελέσει τη γέφυρα σύνδεσης με το μέρος, που χτίστηκαν παρέα οι πρώτες αναμνήσεις.

Η ανάγκη επιστροφής μας στην ξεγνοιασιά, μέρος της οποίας αποτελούν οι φίλοι, η άμεση και αβίαστη επικοινωνία μαζί τους, καθώς και η απόλαυση των αγαπημένων, για τον καθένα, συνηθειών, μας επαναφέρουν στη ζώνη ασφαλείας μας. Στο σημείο έρχεται στο προσκήνιο η ενθύμηση και η επανεύρεση του εαυτού μας και το χωριό είναι εκεί για εμάς.

Το χωριό αποτελεί το σημείο του επαναπροσανατολισμού μας. Αποτελεί συνδετικό κρίκο για παρελθόν-παρόν και δίνει χώρο για τη δημιουργία νέων αναμνήσεων και εμπειριών με τους ανθρώπους μας. Είναι οι άνθρωποι και οι στιγμές που μας διαμορφώνουν σε κάθε φάση της ζωής μας.

Ως παιδί της πόλης, οι φίλοι του χωριού, οι παιδικοί μου φίλοι, έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ξέρεις, τα λέμε όπως παλιά. Όπως εκείνα τα γλυκά καλοκαίρια, γεμάτα παιχνίδια και παγωτό πύραυλο.

Πόσο θα ‘θελα να ζήσω ξανά, έστω για λίγο, ένα από εκείνα τα αμέτρητα καλοκαίρια, που μοιάζουν πια μακρινά. Παραμένουν, όμως, ζωντανά σαν ανάμνηση που προκαλεί το πιο γλυκό χαμόγελο.

Είμαι σίγουρη πως θα ήθελες κι εσύ να επιστρέψεις, στη δική σου γλυκιά ανάμνηση. Σ’ αυτή που έρχεται αμέσως στο νου, καθώς διαβάζεις τις σκέψεις ενός ανθρώπου, που έζησε συγκεκριμένες, αλλά αιώνια χαραγμένες στην καρδιά στιγμές στο χωριό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε ακόμη