Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

ΒΟΥΝΑ (1920 x 100 px) (1)
previous arrow
next arrow
BOYNA (1920×500)
previous arrow
next arrow

Φωτεινή Γ.

Το ζύγι

Υπάρχει μια παράξενη σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και στα χωριά τους. Θέλουμε να επιστρέφουμε εκεί όπου μας ξέρουν από παιδιά, αλλά συχνά φοβόμαστε ακριβώς αυτό: ότι μας ξέρουν.


Σε ένα πρόσφατο poll στο Instagram, ρωτήσαμε νέους ανθρώπους πώς νιώθουν όταν γυρίζουν στο χωριό και αισθάνονται ότι οι άλλοι σχολιάζουν τη ζωή τους. Η πιο συχνή απάντηση ήταν πως δεν τους ενδιαφέρει η γνώμη του χωριού.


Ίσως αυτή να είναι μια σημαντική αλλαγή. Οι νεότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πια να ζουν σαν να βρίσκονται μόνιμα σε μια προφορική αξιολόγηση. Δεν θέλουν η επιστροφή στον τόπο τους να μοιάζει με παρουσίαση πεπραγμένων: πού δουλεύεις, πόσα βγάζεις, αν παντρεύτηκες, αν «τα κατάφερες».


Γιατί κάπου εκεί χάνεται η ουσία. Το χωριό δεν δημιουργήθηκε για να είναι ένα δικαστήριο όπου όλοι γνωρίζουν τα πάντα και όλοι έχουν μια γνώμη. Δημιουργήθηκε ως ένας τόπος ουσιαστικής συνύπαρξης.


Η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα δεν είναι να πείσουμε τους νέους να επιστρέψουν. Είναι να τους κάνουμε να θέλουν να επιστρέψουν. Και αυτό δεν γίνεται με ερωτήσεις, αλλά με εμπιστοσύνη.


Να μπορούμε να συναντάμε κάποιον μετά από έναν χρόνο και η πρώτη μας σκέψη να μην είναι «τι έκανε όσο έλειπε», αλλά «χαίρομαι που είναι εδώ».


Αυτό θα είναι ένα πραγματικό παράσημο ενός χωριού: όχι να ξέρει τις ζωές όλων, αλλά να χωράει τις ζωές όλων.


Να φτιάξουμε χωριά στα οποία κανείς δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι προχώρησε για να αισθανθεί πως ανήκει.


Ο Αύγουστος δεν χρειάζεται να είναι ένας μήνας απολογισμού, αλλά ένας ένας μήνας επιστροφής. Όχι σε όσα αφήσαμε πίσω, αλλά σε όσους μας περιμένουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *