Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

Φαρμακοποιός, Εκπαιδεύτρια Ευζωίας – Το Μονοπάτι της Ζωής

Η πρώτη φορά που επισκέφτηκα την Πρώτη Σερρών

Στολίστηκα με μαγεία, προτού καλά-καλά φτάσω στο χωριό. Μόλις το αντίκρισα από μακριά, από τον δρόμο, κάτω από το επιβλητικό και πάντα υπέροχο να το βλέπεις Παγγαίο όρος. Θα μπορούσα, ένιωσα, να μείνω εκεί και να το χαζεύω απλά, μόνο να απολαμβάνω τη θέα. Πόση ομορφιά μπορεί να κρύβεται πίσω από μια στροφή του δρόμου…

Δεν έμεινα βέβαια, μα προχώρησα μέσα. Για ακόμη περισσότερη ομορφιά… Που επιβεβαιώθηκε. Η πλατεία του χωριού, τα πλακόστρωτα καλντερίμια, τα σπίτια, τα παραδοσιακά κτίρια, η ησυχία, η ηρεμία της φύσης, δημιούργησαν αμέσως μια ζεστή αίσθηση καλωσορίσματος και μια έντονη επιθυμία ανακάλυψης.

Το Χανιάτ Λαδία ήταν η αφορμή κι ο κύριος στόχος της επίσκεψής μας. Γιατί καιρό τώρα με παρακινούσαν να το γνωρίσω τα όσα ενδιαφέροντα μάθαινα για τον χώρο αυτόν και για τις δράσεις του. Έναν χώρο κυριολεκτικά ελπίδας και ανάσας και φωτός. Από αυτούς που λείπουν από τη ζωή μας κι από το πώς αυτή έχει διαμορφωθεί, στριμωγμένη σε πόλεις και σε καταπιεστικούς ρυθμούς, ταχύτητας συχνά ιλιγγιώδους.

Η επιθυμία μου να γνωρίσω τον χώρο και τους ανθρώπους του μετατράπηκε σχεδόν αυτομάτως σε ενθουσιασμό, ξεγνοιασιά, έρωτα με την πρώτη ματιά. Και μόνο που η εμπνεύστρια και δημιουργός του, η εμπνεύστρια για όλους μας και πολλαπλά δημιουργική, κυρία Βάσια, βγήκε να μας υποδεχτεί στο κατώφλι, στο καλντερίμι επάνω, με το πιο ζεστό χαμόγελο και την αγκαλιά ανοιχτή, έφτανε για να αισθανθώ πως μπαίνω στο σπίτι μου, πως μπαίνω κάπου όπου τα πάντα μου είναι πολύ οικεία, ακόμη κι αν όλα τα έβλεπα πρώτη φορά.

Η ατμόσφαιρα σύντομα συμπληρώθηκε, με τι άλλο, τι πιο σημαντικό, με Ανθρώπους. Με πολλά ζεστά χαμόγελα, βλέμματα φωτεινά, καρδιές που έμοιαζαν να συντονίζονται και να πάλλονται παρέα, με πολλές ανοιχτές αγκαλιές, ψυχής. Και με κουβέντες, κουβέντες όμορφες, που αναζητούν το νόημα στη ζωή και την αλήθεια της, που ζητούν κάτι καλύτερο για κάθε μέρα, που ψάχνουν για την αλλαγή. Και που βρίσκουν. Γιατί μέσα από τις κουβέντες μας αυτές, κάτι αρχίσαμε να βρίσκουμε ή έστω πιο αποτελεσματικά να αναζητούμε.

Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, να πηγαίνεις σε ένα μέρος για πρώτη φορά, εντελώς ξένο, και να σε υποδέχονται σαν να ήσουν εκεί από πάντα. Σαν να σε περίμεναν, όχι γιατί κάτι κάνεις, αλλά γιατί είσαι. Απλά αυτό, είσαι. Αρκεί. Και έχει αξία. Να, λοιπόν, τι βρίσκεις εύκολα σ’ ένα χωριό: μια συντροφιά αληθινή, έτοιμη να σε κάνει να νιώσεις άνετα και να αφεθείς ν’ ανοίξεις την καρδιά σου.

Είναι ίσως η φύση η ανοιχτή κι ελεύθερη που βοηθάει, είναι ο τρόπος της ζωής, είναι η ομορφιά που ακόμη της επιτρέπεται ο χώρος γύρω, είναι όλα αυτά μαζί, με μια αγνότητα οπλισμένα.

Για μένα, πάντως, ήταν δώρο και κάθε αίσθησή του ακόμη την κρατώ. Ήταν αρκετά για να στολίσουν τις δικές μου στιγμές ζωής με αληθινή μαγεία…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε ακόμη