Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

ΒΟΥΝΑ (1920 x 100 px) (1)
previous arrow
next arrow
BOYNA (1920×500)
previous arrow
next arrow
,

Λευκόπετρα Ξάνθης: Η ποντιακή λύρα γίνεται σημείο μνήμης και τιμής

Το νέο υπό κατασκευή μνημείο στη Λευκόπετρα Ξάνθης τιμά τον Ποντιακό Ελληνισμό

Η ιστορική μνήμη δεν διατηρείται μόνο μέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων, αλλά και μέσα από σύμβολα που συνδέουν το παρελθόν με το παρόν. Στη Λευκόπετρα Ξάνθης, ένα νέο μνημείο αφιερωμένο στον Ποντιακό Ελληνισμό παίρνει μορφή, αποτελώντας έναν φόρο τιμής στους προγόνους και στις αλησμόνητες πατρίδες. Με κεντρικό σύμβολο την ποντιακή λύρα, το έργο φιλοδοξεί να αναδείξει την ιστορία, τον πολιτισμό και την ταυτότητα των Ποντίων, μεταφέροντας το μήνυμα της συλλογικής μνήμης στις επόμενες γενιές.

Η λύρα αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα παραδοσιακό μουσικό όργανο. Μέσα από τις χορδές της αντηχούν τραγούδια, θρήνοι, στιγμές χαράς και βιώματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά, διατηρώντας άσβεστη την πολιτιστική ταυτότητα του ποντιακού ελληνισμού, ακόμη και μακριά από τις πατρογονικές του εστίες. Το διαχρονικό αυτό σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού αποκτά πλέον τη δική του μόνιμη θέση στη Λευκόπετρα Ξάνθης. Πιο συγκεκριμένα, στην είσοδο της βόρειας πλευράς της κεντρικής πλατείας του χωριού ολοκληρώνεται η κατασκευή ενός νέου μνημείου αφιερωμένου στους Ποντίους, το οποίο βρίσκεται πλέον στην τελική φάση των εργασιών.

Η δημιουργία του αποτελεί πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Ποντίων Λευκόπετρας Ξάνθης “Οι Σταυραετοί του Πόντου” και έχει ως στόχο να διατηρήσει ζωντανή την ιστορική μνήμη, αποτίοντας φόρο τιμής στους προγόνους και αποτελώντας ένα διαχρονικό σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιά.Έπειτα από μια μακρά περίοδο αδράνειας, ο σύλλογος επανήλθε δυναμικά χάρη στην πρωτοβουλία μιας ομάδας νέων ανθρώπων, οι οποίοι αποφάσισαν να τον ενεργοποιήσουν εκ νέου, ανανεώνοντας την πολιτιστική ζωή της Λευκόπετρας. Ανάμεσα στις πρώτες τους πρωτοβουλίες ήταν η δημιουργία ενός μνημείου αφιερωμένου στους προγόνους τους και στη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Η Λευκόπετρα αποτελεί προσφυγικός οικισμός, που δημιουργήθηκε από οικογένειες οι οποίες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Σήμερα αριθμεί περίπου 700 κατοίκους και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αρμονικής συνύπαρξης, καθώς χριστιανοί και μουσουλμάνοι ζουν μαζί, διαφυλάσσοντας την ιστορική μνήμη και την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά του τόπου.

Η πρόταση για την κατασκευή του μνημείου προήλθε από το μέλος του συλλόγου Βασιλική Κυριακίδου και βρήκε άμεσα θετική ανταπόκριση από το διοικητικό συμβούλιο. Για την υλοποίηση του εγχειρήματος, τα μέλη του συλλόγου προχώρησαν στη συγκέντρωση των απαραίτητων οικονομικών πόρων, εξασφάλισαν τη στήριξη του Δήμου Αβδήρων και αφιέρωσαν αμέτρητες ώρες εθελοντικής εργασίας, συμβάλλοντας τόσο στην ανέγερση του μνημείου όσο και στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου.

Τη συνολική καλλιτεχνική σύλληψη και την επίβλεψη της δημιουργίας του μνημείου ανέλαβε ο καλλιτέχνης και συγγραφέας Δημήτρης Αβούρης από τη Ζάκυνθο. Η μπρούντζινη ποντιακή λύρα, που αποτελεί το κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης, σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Ιορδάνη Ποιμενίδη, ενώ το μαρμάρινο βάθρο είναι έργο του Δημήτρη Αβούρη. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε λευκό ακατέργαστο μάρμαρο θαλάσσης, το οποίο ο καλλιτέχνης επεξεργάστηκε εξ ολοκλήρου στο χέρι, δίνοντάς του τη μορφή που φέρει σήμερα.

Το μνημείο διαμορφώνεται σε κυκλική σύνθεση, με τέσσερις ποντιακές λύρες να κοσμούν περιμετρικά τη βάση του, ενώ στο υψηλότερο σημείο του κυριαρχεί μια εντυπωσιακή λύρα από χυτό μπρούντζο, ύψους περίπου 1,30 μέτρων. Η αρχιτεκτονική του αποτυπώνει τον διαχρονικό δεσμό των Ποντίων με τη μουσική, την ιστορική τους διαδρομή και την πλούσια πολιτιστική τους κληρονομιά.

Το νέο μνημείο στη Λευκόπετρα Ξάνθης έρχεται να αποτελέσει κάτι περισσότερο από μια καλλιτεχνική δημιουργία. Είναι ένας τόπος συνάντησης της ιστορίας με το παρόν, ένα σύμβολο σεβασμού προς τους ανθρώπους που ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες, αλλά κατάφεραν να διατηρήσουν ζωντανή την πολιτιστική τους κληρονομιά. Μέσα από την ποντιακή λύρα και τη συλλογική προσπάθεια των κατοίκων, η μνήμη συνεχίζει να ταξιδεύει από γενιά σε γενιά, υπενθυμίζοντας πως οι ρίζες ενός λαού παραμένουν ζωντανές όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να τις τιμούν και να τις μεταδίδουν.

Πηγή

  • Τεύχος 42 – Ιούνιος 2026

    Τεύχος 42 – Ιούνιος 2026

Τελευταία άρθρα