Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

Πρόεδρος Συλλόγου, Αγγιστιανών Θεσσαλονίκης

Μεγαλώνοντας στο χωριό

Κατά τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων περίμενα με ανυπομονησία να φύγω από το
χωριό, είτε για μια βόλτα σε μια μεγάλη πόλη, είτε για μόνιμη εγκατάσταση. Θυμάμαι ακόμη τις παροτρύνσεις των γονιών μου – μαζεύοντας καπνό στο χωράφι – «Να διαβάσεις και να φύγεις από το χωριό, να βρεις μια δουλειά στην πόλη»! Τελικά, 20 χρόνια μακριά από το χωριό, μου δίνεται η ευκαιρία μέσω αυτού του άρθρου να βάλω σε μια σειρά τις αναμνήσεις μου.

Οι πλατείες και τα παραδοσιακά σοκάκια όπου κάποτε τρέχαμε, γελούσαμε, παίζαμε κρυφτό, πατητό, τζαμί μπάλα ή μπάσκετ με τους φίλους, τώρα έχουν ερημώσει και κάθε φορά που γυρνάμε, προσπαθούμε να τους δώσουμε λίγη ζωή. Ακόμη υπάρχει ο ήχος από το κουτάκι στο λάστιχο του ποδηλάτου (για να κάνει τον θόρυβο της μηχανής) στα αυτιά μου. Πλέον, η νεολαία δε βγαίνει έξω να παίξει, να γελάσει και να φωνάξει, αλλά αντίθετα μένει μέσα στο σπίτι έχοντας τα ηλεκτρονικά παιγνίδια για συντροφιά και τα social media ως μέσο επικοινωνίας. Δυστυχώς κάποιες συνήθειες άλλαξαν και χαίρομαι που έζησα πιο αγνές και όμορφες εποχές.

Πω πω! Οι αναμνήσεις και οι εικόνες δε σταματούν να παίρνουν
χρώμα στο μυαλό μου. Γλυκές αναμνήσεις!

Αισθάνομαι ευλογημένος που μεγάλωσα τη δεκαετία του ’80 σε χωριό. Τελικά, δεν πάθαμε τίποτα πίνοντας νερό είτε από το λάστιχο είτε κατευθείαν από τη βρύση, όπως φοβόταν οι δικοί μας. Μάλλον θα βοήθησε το ότι αφήναμε να τρέξει πρώτα λίγο κι έτσι έφευγε το ζεστό νερό ή η πράσινη «γλίτσα» που έτρεχε από το λάστιχο! Μπορεί να φύγαμε – άλλοι για σπουδές, άλλοι για δουλειά ή για πιο προσωπικούς λόγους – όμως πάντα θα γυρνάμε πίσω. Θα γυρνάμε, γιατί εκεί ανήκουμε πραγματικά. Άλλωστε οι γονείς και οι συγγενείς πάντα θα μας περιμένουν να γυρίσουμε στο χωριό για να μας περιποιηθούν και να μας χορτάσουν.

Ας φροντίσουμε να μην ξεχαστούν, να μην ερημώσουν τα χωριά μας!
Μας χρειάζονται όλους! Ας μεταφέρουμε στα παιδιά μας τις όμορφες
εικόνες, τα ανέμελα χρόνια και τα αγνά αισθήματα που όλοι έχουμε
ζήσει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε ακόμη