Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

,

Τοπικό ποδόσφαιρο: Έξι άνθρωποι που μας κάνουν να το αγαπάμε!

Τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που λατρεύουν και συμμετέχουν στο τοπικό ποδόσφαιρο.

Επαγγελματικό ή τοπικό ποδόσφαιρο;

Κερδίζει η αγάπη για την ομάδα του χωριού ή για τις μεγάλες διοργανώσεις;

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το επαγγελματικό ποδόσφαιρο εξελίσσεται συνεχώς, με νέες διοργανώσεις, καινούργια format, περισσότερους αγώνες, μεγαλύτερες απαιτήσεις και συνεπώς αυξανόμενα έσοδα και για τους παίκτες.

Οι αλλαγές είναι αισθητές, με τα λεπτά συμμετοχής των αθλητών στον αγώνα να αυξάνονται και αντιστρόφως η ηλικία των παιχτών να μειώνεται. Από την μία, είναι συγκινητικό, που έφηβοι αθλητές, δεκαπέντε χρονών, ακούνε τον ύμνο του Champions League, με ογδόντα χιλιάδες θεατές στις κερκίδες. Από την άλλη, μέσα στην συνεχώς εξελισσόμενη σφαίρα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, το τελευταίο “οχυρό ρομαντισμού” που έμεινε ανήκει στο ποδόσφαιρο του χωριού μας!

Μια από τις αφορμές για να διατηρήσουμε την σύνδεση με το τόπο μας και τους ανθρώπους του, είναι η ποδοσφαιρική ομάδα και οι αγώνες του χωριού. Εκεί, όπου το ταλέντο αναδεικνύεται από την παιδική ηλικία, γιατί πάντα θα βρεθεί κάποιος για να συμπληρώσει την εντεκάδα. Κύρια είναι η συμβολή των προπονητών, που λίγο-πολύ τα κάνουν όλα. Αναλαμβάνουν ταυτόχρονα πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, όπως είναι του παίκτη, του φροντιστή και του τεχνικού διευθυντή. Σημαντική είναι και η βοήθεια για την φροντίδα του γηπέδου από ανθρώπους, για τους οποίους ο σύλλογος είναι κομμάτι της ζωής τους. Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στο αυθεντικό ποδόσφαιρο. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που μας κάνουν να το αγαπάμε;

1. Ο φροντιστής

Ο άνθρωπος που τα κάνει όλα και συμφέρει! Κουρεύει και ποτίζει το γρασίδι, βάζει πλυντήριο, βάφει τις γραμμές, φουσκώνει τις μπάλες , καθαρίζει τα αποδυτήρια και όταν τα τελειώσει όλα αράζει στο γήπεδο μόνος, παρέα με ένα τρανζίστορ, απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα (ή τέλος πάντων αράζει και κοιτάει το γήπεδο που ποτίζεται για να μην είμαστε και υπερβολικά ρομαντικοί). Σε γκαζώνει άμα πάρεις τις κάλτσες μαζί στο σπίτι και ζητήσεις καινούργιες ή άμα χάσεις κάποιο ρούχο της ομάδας. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που καλωσορίζει τους διαιτητές όταν έρχονται στο γήπεδο και επίσης ο πρώτος που ορμάει στον φράχτη όταν σφυρίζουν κάτι που δε συμφέρει την ομάδα μας. Γενικά, είναι ένας από τους μεγαλύτερους (αν όχι ο μεγαλύτερος) φαν της ομάδας, γιατί είτε έχει παίξει κάποτε στην ομάδα είτε ήθελε πάντα να παίξει αλλά δεν… την ακουμπούσε και βρίσκει τρόπο να είναι δυναμικό μέλος της ομάδας.

2. Ο προπονητής

Εδώ έχουμε πολλά και διαφορετικά στυλ και, όπως όλοι φανταζόμαστε, δεν αναφερόμαστε σε στυλ που έχουν σχέση με το παιχνίδι, αλλά με την προσωπικότητα. Από τον “ατακαδόρο” μέχρι τον “οργανωτικό”, το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο παρουσιάζει μια μεγάλη γκάμα προπονητών στην οποία θα αναφερθούμε εκτενώς σε άλλο άρθρο. Η προπονητική είναι πάντα η δεύτερη δουλειά του, στην οποία συνήθως έχει χρόνο να κάτσει να σχεδιάσει την προπόνηση του απογεύματος… ή και όχι γιατί στην τελική δε χρειάζεται γιατί “ξέρω, έπαιζα χρόνια”. Ακολουθεί στρατηγική “πλέι στέισιον” δίνοντας οδηγίες κάθε δεκαπέντε δευτερόλεπτα (π.χ. “δώσε πάσα”. “βγάλε σέντρα”, “κάνε σουτ”), ενώ στο ημίχρονο -για κάποιον ανεξήγητο λόγο- ακόμη και αν κερδίζουμε με 5-0, κάτι δε λειτουργεί καλά και «γκαζώνει» κάποιον. Μην μπερδεύεστε, ωστόσο, γιατί στην πραγματικότητα είναι ο “πατέρας” των παιχτών. Προσπαθεί να τους φτιάξει τη διάθεση με τις ατάκες του στις προπονήσεις, πάντα ξέρει αν είσαι “παντρεμένος” και αν “τρως παντόφλα” και, πιστέψτε με, αν κάποιος μαρκάρει αντικανονικά
παίχτη του, είναι ο πρώτος που θα κάνει φασαρία (άλλο που στο τέλος του αγώνα θα πει “δώστε χέρια στα παιδιά” αν έχετε κερδίσει).Τέλος, είναι ο ίδιος άνθρωπος που θα σου πει παραμονή αγώνα “κοιμηθείτε νωρίς, έχουμε αγώνα αύριο” και το ίδιο βράδυ θα τον βρεις έξω στο καφενείο ή το μπαρ στις δύο η ώρα, ενώ μετά το ματς μπορεί να έχετε χάσει και να ουρλιάζει σαν παλαβός στα αποδυτήρια, μετά από δέκα λεπτά θα πει “πάμε για ρετσίνες”.

3. Ο αρχηγός

Εδώ συνήθως έχουμε δύο τύπους:
Α) Ο “σουπερστάρ”, που σίγουρα κάποτε έπαιξε σε μια ιστορική ομάδα του νομού (ή του διπλανού) σε επίπεδο Β εθνικής αλλά κάτι δε πήγε όπως τα ήθελε και δε συνέχισε την καριέρα του (πχ τον φάγανε οι μάνατζερ) με αποτέλεσμα να γυρίσει στην ομάδα του χωριού. Είναι όντως παιχταράς, κάνει ό,τι θέλει σε αυτό το επίπεδο και το σίγουρο είναι ότι σε γήπεδα «χάλια» θα μπορούσε να κάνει και δύο τρίπλες παραπάνω. Αν παίζει “σεντερ μπάκ”, κράζει τους πάντες μπροστά του με σκοπό να τους ανεβάσει, ενώ αν παίζει μπροστά, θα τους κράξει όταν δε του δίνουν την μπάλα. Από τα είκοσι γκολ, τα δεκαεννέα τα πανηγυρίζει όπως ο Cristiano Ronaldo και τον αντιγράφει και σε σχέση με το πώς εκτελεί τα φάουλ. Η κοπέλα του είναι πάντα στην κερκίδα αφού δε χάνει παιχνίδι.

Β) Ο «παλιός», που είναι ο ορισμός του τύπου που αγαπάει το ποδόσφαιρο, έχει φτάσει 40 χρονών και ακόμα παίζει, είναι στην ομάδα τριάντα χρόνια και όσο περνάει ο καιρός
μετακινείται μια γραμμή πίσω, με αποτέλεσμα από “σεντερ φορ” να έχει καταλήξει “σεντερ μπακ”. Μοιράζει «γκάζια» -κυρίως στους μικρούς- ενώ είναι γενικά αργός στις κινήσεις και τα τρεξίματά του, αλλά η αγάπη του για το ποδόσφαιρο και την ομάδα υπερισχύει του πόνου που αισθάνεται από το πιάσιμο για πέντε μέρες μετά το παιχνίδι. Είναι η σημαία της ομάδας και τον σέβονται και τον αγαπάνε όλοι.

4. Η παρέα των μικρών.

Το βράδυ πριν τον αγώνα ή θα μαζευτούν στην πλατεία τα μηχανάκια ή θα κοιμηθούν όλοι μαζί σε κάποιο σπίτι παίζοντας FIFA ή FC όπως το λένε οι νεολαίοι (τα διαλύσαμε όλα, κύριοι, δεν υπάρχει κράτος!), ξεσηκώνοντας “τρίπλες” από το βιντεοπαιχνίδι για να τις κάνουν την άλλη μέρα. Τις περισσότερες φορές, επειδή δεν υπάρχει ακαδημία στην ομάδα, επιστρατεύονται νωρίς νωρίς και είναι ο ορισμός του «τα παιδιά του χωριού». Δεν
ονειρεύονται απαραίτητα να παίξουν σε κάποιο μεγάλο στάδιο με ογδόντα χιλιάδες θεατές, αφού το δημοτικό γήπεδο με τους συγχωριανούς τους είναι το δικό τους «Καμπ Νου» και ένα γκολ εκεί μέσα αρκεί για να τους κάνει να ονειρεύονται μεγαλεία. Μόλις τελειώσει το παιχνίδι, θα πάνε σπίτι και το βράδυ θα βρεθούν έξω μαζί με όλους τους άλλους για να δούνε κάποιο άλλο παιχνίδι σε κάποιο μαγαζί του χωριού ή θα βγούνε για ένα ποτό με την παρέα τους (αν είναι λίγο μεγαλύτεροι) στην οποία θα συμπεριλαμβάνεται και κάποια που τους αρέσει, αλλά τώρα έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να της μιλήσουν, αφού έπαιξαν βασικοί. (Καλά, άμα έχουν σκοράρει κιόλας, «άντε γεια!»).

5. Ο πρόεδρος

Ο businessman της ομάδας που κανονίζει για τα πάντα. Συνήθως του ανήκει κάποια από τις
επιχειρήσεις του χωριού, με αποτέλεσμα το μαγαζί του να φιγουράρει στο μπροστά μέρος της φανέλας της ομάδας. Είναι συνήθως κάποιος που έπαιξε στην ομάδα πολλά χρόνια, ακούει συχνά την ατάκα «πρόεδρε, κανά τραπέζι θα κάνουμε;» και καμιά φορά έχει καημό να πουληθούν πολλά διαρκείας, γιατί αλλιώς «δε βγαίνω, ρε παιδιά». Ο πρόεδρος
είναι μια αγαπητή μορφή της ομάδας και εδώ που τα λέμε, ψιλοκαμαρώνει και για τη θέση που έχει.

6. Η μασκοτ της ομάδας

Ένα σύνθημα που λέει «όπου και να παίζεις πάντα θα σε ακολουθώ» το ξέρετε; Ε, αυτό ακριβώς! Η μασκότ της ομάδας είναι συνήθως ένας random οπαδός που ακολουθεί την ομάδα παντού, ενώ στα εντός έδρας παιχνίδια κάθε σφύριγμα εναντίον του γηπεδούχου τον ενεργοποιεί και φωνάζει. Εάν έχεις έρθει ως μεταγραφή στην ομάδα και δεν είσαι από
το χωριό, τον βλέπεις, τον αφουγκράζεσαι αλλά δεν έχεις ιδέα γιατί είναι τόσο τρελαμένος με την ομάδα και για να λέμε την αλήθεια…ντρέπεσαι και να ρωτήσεις. Είναι ο ορισμός του ρομαντικού οπαδού και οι φωνές του δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τοξικότητα. Αγαπάει και πονάει, που λένε. Για αυτόν οι παίχτες της ομάδας είναι οι δικοί του
ήρωες και κάθε τους γκολ πανηγυρίζεται δεόντως.

Ι.Β.

  • Τεύχος 37 – Ιανουάριος 2026

    Τεύχος 37 – Ιανουάριος 2026

Τελευταία άρθρα

Άρης Πρώτης