Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

,

Όταν οι νέοι παίρνουν την τύχη του χωριού στα χέρια τους!

Η παρέα που δημιούργησε τον “Σύλλογο Νέων Πορταριάς” μοιράστηκε μαζί μας, σε αποκλειστική συνέντευξη, τους λόγους που επιλέγει συνειδητά την ζωή στο χωριό.

Ένα ζευγάρι που μόλις έγιναν γονείς, ένας νέος που αποφάσισε να μείνει, ένας άλλος που γύρισε πίσω. Η Μαρία-Ρόζα, οι δύο Γιώργηδες και ο Μενέλαος συνθέτουν το μωσαϊκό των νέων της Πορταριάς, ένα ζωντανό παράδειγμα για το τι σημαίνει να επιλέγεις συνειδητά τη ζωή στο χωριό. Μαζευτήκαμε σε ένα παλιό αρχοντικό που σήμερα λειτουργεί ως καφέ και, κάτω από τα πλατάνια, ξεδιπλώσαμε την ιστορία τους. Μια ιστορία που ξεκινά με την απόφαση να δημιουργήσουν έναν Σύλλογο Νέων, με στόχο να δώσουν φρέσκο αέρα στον τόπο τους και να αφήσουν ένα αποτύπωμα που θα μείνει στις επόμενες γενιές. Μιλήσαμε για τα κίνητρα και τις δυσκολίες, για την αλλαγή που φέρνει η επιστροφή, αλλά και για τη χαρά που προσφέρει η δημιουργία σε μια μικρή κοινωνία.

Από το πρώτο τους πανηγύρι μέχρι την εγκατάσταση απινιδωτή και τη διοργάνωση σεμιναρίων Πρώτων Βοηθειών, οι δράσεις τους αποδεικνύουν τι μπορεί να καταφέρει μια ομάδα νέων όταν έχει πίστη και μεράκι. Η ιστορία τους δε σταματά εδώ. Οι εμπειρίες τους μόλις αρχίζουν να γράφονται και κουβαλούν την αισιοδοξία μιας γενιάς που επιμένει να ονειρεύεται στο χωριό.

Παιδιά, μιλήστε μας λίγο για εσάς, ποιοι είναι οι νέοι πίσω από το Σύλλογο;

Μ-Ρ: Είμαι η Μαρία-Ρόζα Δρόσου, είμαι 35, είμαι καθηγήτρια αγγλικών, μένω πια μόνιμα στην Πορταριά με τον άντρα μου (Γ.Χ.), και φέτος έχουμε ένα μωρό, έχει συμπληρωθεί η οικογένεια μας. Μας ενδιαφέρει πάρα πολύ η ζωή στο χωριό, γι’ αυτό και γυρίσαμε στο μέρος που μεγάλωσα, ήμουν στην Αθήνα και εγώ. Κάνω μαθήματα διαδικτυακά και διά ζώσης
και σε άλλες χώρες και σε άλλες πόλεις, εννοείται, και εδώ σε παιδάκια στο χωριό.

Γ.Δ.: Κι εγώ γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσα
εδώ, στην Πορταριά. Είμαι ο Γιώργος Δρόσος και γίνομαι 33 χρονών φέτος. Δουλεύω απομακρυσμένα, αποκλειστικά. Δηλαδή, το γραφείο μου είναι στην Αθήνα, αλλά εγώ είμαι εδώ πέρα εγκατεστημένος και δουλεύω αποκλειστικά διαδικτυακά. Δουλεύω σε πολυεθνική εταιρεία ως αναλυτής δεδομένων εδώ σε παιδάκια στο χωριό.

Γ.Δ.: Κι εγώ γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσα εδώ, στην Πορταριά. Είμαι ο Γιώργος Δρόσος και γίνομαι 33 χρονών φέτος. Δουλεύω απομακρυσμένα, αποκλειστικά. Δηλαδή, το γραφείο μου είναι στην Αθήνα, αλλά εγώ είμαι εδώ πέρα εγκατεστημένος και
δουλεύω αποκλειστικά διαδικτυακά. Δουλεύω σε πολυεθνική εταιρεία ως αναλυτής δεδομένων.

Γ.Χ. :Εμένα με λένε Γιώργο Χατζημιχαήλ. Είμαι 35 χρονών. 31 χρόνια μεγαλωμένος στον Πειραιά. Ε ρωτι κός με τανάστης στο χωρ ι ό , κάτι πολύ διαφορετικό. Μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή. Με πάρα πολλές ωραίες στιγμές, με ανθρώπους που είνια πιο κοντά σου. Εργάζομαι σε μια βιοτεχνία στο χωριό, με γλυκά κουταλιού και μαρμελάδες. Είμαι στο τμήμα της παραγωγής. Ήταν η αλλαγή μεγάλη για μένα, αλλά και πολύ όμορφη. Ήταν επιλογή μας η επιστροφή στο
χωριό για να ζήσουμε μια καλύτερη ζωή.

Μ.: Είμαι ο Μενέλαος Χιονίδης, 29 χρονών έχω μίνι μάρκετ στην Πορταριά. Γεννήθηκα εδώ, ζούσα μέχρι τα 7 μου στη Βέροια, όταν και επιστρέψαμε στο χωριό. Μετά το σχολείο εργάστηκα σε διαφορετικές δουλειές στο χωριό και, μετά το φανταρικό μου, άνοιξα το μαγαζί μου.

Όλοι σας έχετε αποφασίσει συνειδητά να ζήσετε στο χωριό. Πώς πήρατε την απόφαση;

Γ.Δ.: Θα σου πω, εγώ δούλεψα για ένα διάστημα στην Αθήνα και αποφάσισα να φύγω λίγο πριν τον κορονοϊό. Έχω σπουδάσει οικονομικά, έκανα το μετατυχιακό μου.Και αποφάσισα να κατέβω στην Αθήνα, μετά από ένα κύκλο σεμιναρίων να βρω δουλειά. Βρήκα όντως δουλειά, κάθισα ένα μικρό διάστημα εκεί. Τον επόμενο μήνα έγινε όλο αυτό με τον κορονοϊό, την καραντίνα και τα λοιπά, οπότε γύρισα. Γύρισα προσωρινά. Εάν δεν τύχαινε ο
κορονοϊός, εγώ σίγουρα θα έψαχνα στο εξωτερικό. Και αντίστοιχη είναι και η περίπτωση της αδερφής μου (Μ- Ρ).

Μ-Ρ: Και για εμένα ήταν αυτό ένας παράγοντας που δεν έφυγα στο εξωτερικό. Δε μετανιώνω, γιατί τελικά αποδείχτηκε πολύ καλή επιλογή. Ζω ποιοτικότερα εδώ που ζω τώρα.

Γ.Χ.: Όταν ερχόμουν στο χωριό να δω τη Μαρία – Ρόζα πριν μετακομίσουμε, γυρνώντας στην Αθήνα, ήμουνα στο αυτοκίνητο και έλεγα τί κάνω; Και εκείνη την περίοδο ήμουνα σε μια πολύ καλή δουλειά με αρκετά καλές απολαβές.

Μ.Ρ.: Ο Γιώργος το αποφάσισε να επιστρέψουμε.

Γ.Χ..: Της έκανα συζήτηση και λέω πάμε να μείνουμε μόνιμα. Πριν έρθω κύριο αίσθημα ήταν η ανυπομονησία για το καινούργιο. Και πράγματι, είναι μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου, με πολλά ερωτηματικά. Το μοναδικό μη ερωτηματικό ήταν ότι θα είμαστε μαζί

(με τη Μαρία – Ρόζα).

Εσύ Μενέλαε, ήσουν πάντα σίγουρος ότι θέλεις να μείνεις εδώ;

Μ: Ναι, δεν μπορώ να μείνω στην πόλη. Είμαι πολύ “χωριάτης”. Με ενοχλεί η φασαρία, ο καπνός κτλ. Είναι πολύ καλοί οι ρυθμοί στο χωριό. Ό,τι σκέφτομαι πως θα μπορούσαμε να αλλάξουμε κάτι στο χωριό, το κάνουμε με τον Σύλλογο.

Μιλήστε μας για τον Σύλλογο Νέων Πορταριάς: Πως ξεκίνησε, Πότε και από Ποιους;

Γ.Δ.: Λοιπόν, το 2022 πήραμε την πρωτοβουλία. Θέλαμε να κάνουμε κάτι, όχι αποκλειστικά για νέους ηλικιακά, αλλά κάτι που να έχει νόημα. Να έχεις τη δυναμική να πάρεις μια πρωτοβουλία, δηλαδή, πολλά από αυτά που κάνουμε περνάνε από τα χέρια μας. Θέλαμε να φέρουμε φρέσκο αέρα. Προφανώς, πριν από εμάς υπήρχαν άνθρωποι που οργάνωναν
εκδηλώσεις και υπήρχε πολιτιστικό ενδιαφέρον στο χωριό και πιστεύω ότι πάντα θα υπάρχει. Αλλά, εμείς θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι δικό μας, κάτι που να το νιώθουμε δικό μας, να μπορούμε να το ενστερνιστούμε και να φτιάξουμε πράγματα κατά τη δική μας κρίση, για όσα θεωρούσαμε ότι έλειπαν από το χωριό. Και πως προέκυψε;

Γ.Δ.: Επειδή είμαστε εδώ, κάποια από τα παιδιά έμεναν και μένουν εδώ, και κάποια όπως εγώ, που γύρισα και θέλω να μείνω εδώ, αποφασίσαμε να δράσουμε. Έτσι δημιουργήθηκε αυτή η ιδέα. Μια σειρά γεγονότων, τέλος πάντων, με ενεργοποίησε προς αυτή την κατεύθυνση, αν θέλεις να το πούμε έτσι.

Πώς θα περιγράφατε τον σύλλογο;

Γ.Δ.: Θα σου δώσω ένα παράδειγμα από μια από τις δράσεις μας για να καταλάβεις γιατί φτιάξαμε τον σύλλογο. Εντοπίσαμε ότι στο χωριό υπάρχουν πολλά
σημεία ενδιαφέροντος που ένας επισκέπτης τα περνάει και μένουν απαρατήρητα. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην πατρική οικία των Αθανασάκηδων, οι οποίοι ήταν μεγάλοι ευεργέτες για το χωριό. Αυτό που βλέπεις ήταν ένα αρχοντικό της εποχής, που τώρα έχει αλλάξει λίγο, αλλά εν πάση περιπτώσει…

Ήταν δύσκολο να εντοπιστεί εύκολα. Εμείς τι κάναμε;

Φτιάξαμε μικρές πινακίδες με QR codes που σε κατευθύνουν στο site. Τα φτιάξαμε μόνοι μας, και ήταν δύσκολο, αλλά τα καταφέραμε. Και φροντίσαμε να τα προωθήσουμε και στα social media, ώστε όταν κάποιος επισκέπτεται το χωριό, να μην προσανατολίζεται μόνο στο φαΐ και στο ποτό και αυτό το θέλουμε, αλλά να υπάρχει και κάτι επιπλέον.

Θέλαμε να χωρίσουμε και να αναδείξουμε πράγματα που δεν υπήρχαν στο χωριό και, ταυτόχρονα, να ενώσουμε τα υπάρχοντα σημεία ενδιαφέροντος σε μια διαδρομή. Να ξεκινήσει ο άλλος από εκεί, να του λέει κάτι, και να ξέρει ότι μέσα από αυτή τη διαδρομή στο Google Maps θα περάσει από πολλά σημαντικά σημεία μέσα στο χωριό.

Τι χαρακτήρα έχει αυτή η δράση; Οπωσδήποτε πολιτιστικό, οπωσδήποτε για να ενισχύσουμε την τοπική ιστορία. Και ταυτόχρονα ήταν κάτι φρέσκο, σύγχρονο, που θέλαμε να κάνουμε να συνδέσουμε το τώρα με τη δημιουργία ενός αμετακίνητου ανάλογου της παλιάς εποχής.

Μ: Εγώ δραστηριοποιούμαι με τον Σύλλογο γιατί πρώτα απ’όλα γιατί είναι η παρέα μου. Δεύτερον γιατί μ’αρέσουν οι δράσεις που κάνουμε. Αλλά είναι πολύ σημαντικό, μέσα από το Σύλλογο αφήνουμε ένα αποτύπωμα στο χωριό, που θα περάσει και στην
επόμενη γενιά.

Μ.Ρ: Πέρυσι, για παράδειγμα, κάναμε με τον Σύλλογο ένα πολύ ωραίο ταξίδι στην Κρακοβία. Πήγαμε σε δύο σημεία ιδιαίτερου ενδιαφέροντος: στο Άουσβιτς και στα αλατωρυχεία της Βιελίτσκα. Γυρίσαμε άλλοι άνθρωποι. Πέρα από την ιστορία που μάθαμε, δοκιμάσαμε καινούρια φαγητά, γνωρίσαμε μια άλλη κουλτούρα. Για πολλά παιδιά, μάλιστα, ήταν
η πρώτη φορά που βγήκαν στο εξωτερικό — και αυτός ήταν επίσης ένας σημαντικός λόγος που το οργανώσαμε. Ένα τέτοιο ταξίδι σε αλλάζει· σε φέρνει σε επαφή με άλλους ανθρώπους, με νέες εμπειρίες. Είναι πραγματικά πολύ σημαντικό.

Από το ίδιο το όνομα καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για έναν σύλλογο που στοχεύει στην ενεργοποίηση των νέων. Σωστά;

Γ.Δ.: Σωστά. Είσαι 100% μέσα. Σκοπός ήταν να κινητοποιηθούμε εμείς, να μάθουμε εμείς οι ίδιοι στην ιστορία του τόπου , να φροντίσουμε να την προωθήσουμε και γενικότερα να φύγουμε από αυτή τη νοοτροπία του “κάνω μόνο 5 πράγματα, εφόσον μου το επιτρέπει ο χρόνος και το
πρόγραμμά μου ” . Έτσι, σαφώς απευθυνόμαστε στους νέους, γιατί καλώς ή κακώς, μαζί θα πορευτούμε σε αυτή τη ζωή. Θέλουμε όλοι να συμμετέχουν σε αυτό το πράγμα. Αυτό είναι το target group που σκεφτήκαμε στην αρχή. Βέβαια , απευθυνόμαστε σε όλους, όχι μόνο στους νέους.

Η ανταπόκριση ποια ήταν στην αρχή;

Γ.Δ.: Εμένα μου έκανε τρομερή εντύπωση, γιατί γνωρίζω προσωπικά εδώ και πολλά χρόνια κάποια παιδιά. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι κινητοποιήθηκαν. Δεν με πείραξε, ας πούμε , που δεν πήραν πρωτοβουλίες από την αρχή, ο καθένας είναι διαφορετικός και ο καθένας προσφέρει ό,τι μπορεί. Αλλά με εξέπληξε πολύ ευχάριστα το γεγονός ότι πέντε-δεκα παιδιά, που καθίσαμε και μιλήσαμε , ανταποκρίθηκαν πολύ θετικά και μοιράστηκαν την ιδέα. Αυτό, δηλαδή, εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Είμαστε γύρω στα 50 μέλη στο σύλλογο. Αν ήταν επιχείρηση, θα το βλέπαμε αλλιώς, θα το προσεγγίζαμε διαφορετικά. Αλλά εντάξει, δε μιλάμε για επιχείρηση, μιλάμε για σύλλογο. Όποιος θέλει, όσο μπορεί· όποιος θέλει να ασχοληθεί, ασχολείται, όποιος δε θέλει, δεν μπορείς να τον πιέσεις.

Γ.Χ.: Για μένα είναι ένας τρόπος να γεμίζεις· κι εγώ γεμίζω, παίρνω εικόνες, παίρνω πράγματα, γεμίζω. Μπορεί να πεις “Γιώργο, κάθε καλοκαίρι…” Ναι, γίνεται το πανηγύρι, το πανηγύρι της φύσης· φέτος είναι το τρίτο. Μέσα από αυτό το πανηγύρι, εμείς επειδή το έχουμε επιλέξει, δεν έχουμε καταθέσει κάτι στον δήμο για να πάρουμε χορηγία· ό,τι κάνουμε, το κάνουμε μόνοι μας.

Γ.Δ.: Για μένα είναι στοίχημα· είναι ένα στοίχημα με την ομάδα μας, να δούμε πόσα μπορούμε να καταφέρουμε αν οργανωθούμε και συνεισφέρουμε.

Μ.Ρ: Σαν τόπος, σε ένα σκοπό δημιουργικό, πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε; Αντέχουμε να το ξεκινήσουμε από την αρχή μόνοι μας και να το τελειώσουμε μόνοι μας; Και το απέδειξαν οι δύο προηγούμενες χρονιές, με πάρα πολύ καλές τελικές συνθήκες.

Γ.Χ: Αυτό σημαίνει προσωπική εργασία. Και όλα τα παιδιά έχουν και τις δουλειές τους, γιατί οι περισσότεροι δουλεύουν στην εστίαση, οπότε αυτή η προσωπική εργασία και η κούραση που δίνουν, και το χαμόγελο που έχουμε στο τέλος, όταν τελειώνει η νύχτα και καθόμαστε σε ένα τραπέζι και λέμε “τα καταφέραμε”, ήταν το καλύτερο για εμάς.

Γ.Δ.: Για εμένα είναι και κάτι άλλο που δεν έχω πει και στα παιδιά. Είναι για τα soft skills που αναπτύσσονται μέσα από τις δράσεις. Λόγω επαγγέλματος έχω ανάλυση δεδομένων, αλλά είμαι και σε τμήμα διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού. Και θα σου πω κάτι που δεν το έχω πει στα παιδιά: για μένα, η διοργάνωση του πανηγυριού είναι σαν να αναπτύσσεις στελέχη. Ο καθένας είχε έναν τίτλο· δεν είναι μόνο να πάρεις τις καρέκλες ή τα τραπέζια. Είναι να κάνεις
κοστολόγηση, να δεις πώς θα μπουν οι τουαλέτες, πώς θα στηθούν τα τραπέζια, πώς θα στηριχθεί όλο το σύνολο. Θέλω να το συνδέσω με την κουβέντα που κάναμε πριν, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Και όλα τα ενεργά μέλη θέλουμε να συμμετέχουμε σε αυτό.

Γ.Χ.: Γιατί; Επειδή μετά έρχεται το αποτέλεσμα, ένας αυτόματος, εξωτερικός απινιδωτής. Βλέπεις τι γίνεται μετά από αυτά που κάνουμε. Έχει εγκατασταθεί στο χωριό από τα έσοδα του πανηγυριού. Ένα παράδειγμα: ήρθε η ομάδα από το νοσοκομείο του Βόλου και διοργανώσαμε διήμερα σεμινάρια CPR, που για μένα ήταν πάρα πολύ σημαντικό.

Θα το βρείτε και στο τεύχος 32 της εφημερίδας.

Χωριό Πορταριά. Πηγή: Ταξίδι στη Θεσσαλία
  • Τεύχος 37 – Ιανουάριος 2026

    Τεύχος 37 – Ιανουάριος 2026

Τελευταία άρθρα