Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

,

Ακούγοντας κορναρίσματα ή κοκόρια;

Η νέα μας στήλη φέρνει την πόλη στα χωριά: Ο Πρωτευουσιάνος σχολιάζει με ειλικρίνεια και πολύ χιούμορ «τα του χωριού» και προσπαθεί να τα καταλάβει.

Αρχικά να σας αναφέρω ότι η στήλη αυτή σκοπεύει να έχει ένα πιο ανάλαφρο χαρακτήρα και να σατιρίζει πιο πολύ «τα του χωριού» μέσα από τα μάτια κάποιου που… δεν το είχε ζήσει μέχρι πρόσφατα στην ζωή του. Ο πρωτευουσιάνος κοινώς θα είναι αυτός ο τύπος του οποίου οι πρώτες επαφές με το χωριό μοιάζουν με την άφιξη του Γρηγόρη από το «Είσαι το ταίρι μου» στο αεροδρόμιο της Μελβούρνης ή της εισόδου της Χριστίνας Μαρκάτου στο «Ντολτσε Βήτα» με την ασυναγώνιστη ατάκα «Συγγνώμη, τι είναι εδώ;». 

Ωστόσο, θέλω να είμαι και δίκαιος και γι’ αυτό θεώρησα χρέος μου και να παρουσιάσω πρώτα την θετική πλευρά των πραγμάτων και κυρίως να ανοίξω μια συζήτηση γύρω από το δίλημμα «Ζωή στην πόλη ή στο χωριό;»

Η προτίμηση της πόλης έναντι του χωριού αποτελεί στην πραγματικότητα προτίμηση των υλικών έναντι των άυλων αγαθών. Οι καλύτερες δουλειές, τα περισσότερα χρήματα καθώς και οι περισσότερες επιλογές σε αγορές προϊόντων και μέρη διασκέδασης, αποτελούν ως επί το πλείστον τα βασικά επιχειρήματα όλων όσων ζούνε στην πόλη και δε θέλουν να εγκατασταθούν στο χωριό. 

Είναι γεγονός ότι οι παροχές των χωριών κυρίως σε αυτούς τους τομείς είναι περιορισμένες και το κράτος οφείλει όντως να κάνει κάτι για να μεταβάλει αυτή την κατάσταση. Ωστόσο, επειδή τα πάντα για την εκάστοτε κυβέρνηση είναι ψήφοι, είναι αναμενόμενο να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στις μεγαλουπόλεις ( “Protevousianos likes that”). Πού μας οδηγεί αυτή η τακτική; Οι πόλεις γεμίζουν, τα ενοίκια ανεβαίνουν, οι παροχές περιορίζονται και οι άνθρωποι καταλήγουν να στιβάζονται καθημερινά σε βαγόνια τραίνων και λεωφορείων, για να πάνε σε 45’ στις δουλειές τους ή κολλάνε στην κίνηση της Κηφησίας και κάνουν γύρους για να βρούνε να παρκάρουν. 

Στον αντίποδα, τα άυλα αγαθά που προσφέρει το χωριό δε λαμβάνονται τόσο σοβαρά από την κοινωνία μας. Ποια είναι αυτά; Καθαρός αέρας, ελεύθερος χρόνος, βελτιωμένες ανθρώπινες σχέσεις και ουσιαστικά καλύτερη ποιότητα ζωής. Κοινώς, ξυπνάς άνετα το πρωί, είσαι σε 10-20’ στη δουλειά σου, η λέξη «κίνηση» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο σου και αν έχεις και παιδιά θα τα δεις να παίζουν σε πλατείες και σοκάκια και όχι σε παιδικές χαρές που περιστοιχίζονται από πολυκατοικίες. 

“Στην πόλη έχεις επιλογές.”

Παιδιά, ας είμαστε λίγο ειλικρινείς. Η ζωή και η παραμονή στην πόλη είναι αποτέλεσμα συνήθειας και όχι επιλογής. Όταν τα επιχειρήματά μας είναι ότι η πόλη έχει αγορά, θέατρα και γήπεδα, η απάντηση είναι ότι, έτσι όπως είναι η ζωή, δεν προλαβαίνουμε να τα απολαύσουμε όλα αυτά και, αν προλάβουμε, θα το κάνουμε με την ψυχή στο στόμα και θα πληρώσουμε ένα πολύ σημαντικό αντίτιμο, αφού τα ενοίκια είναι ψηλά, οι μετακινήσεις δύσκολες και, παράλληλα ο κόσμος στα αστικά κέντρα είναι πιεσμένος. Στον αντίποδα, η παραμονή στο χωριό θα σου προσφέρει χαμηλά (αν όχι καθόλου) ενοίκια, εύκολες μετακινήσεις και συνανθρώπους ήρεμους και χαλαρούς. 

Να σημειώσω και κάτι εδώ: Η παραμονή στο χωριό δε σημαίνει απαραίτητα απομάκρυνση από την πόλη. Μπορείς να διαμένεις στο χωριό και να δουλεύεις στην πόλη και να επωφεληθείς από τα πλεονεκτήματα και των δύο. Ακόμα και αν η απόσταση χωριού δουλειάς είναι 40 λεπτά, το θεωρώ πολύ καλύτερο να κάνεις αυτή τη διαδρομή μακριά από τη βαβούρα και την κίνηση και γυρνώντας σπίτι να απολαμβάνεις οξυγόνο, παιχνίδι με τα παιδιά σου στην αυλή η μπροστά στο τζάκι – και μη μου πείτε για τα έξοδα από βενζίνες, γιατί τα λεφτά αυτά θα εξοικονομηθούν από άλλες μειωμένες δαπάνες (Ενοίκιο, Super Market κλπ.)

“Ας ζήσουμε σαν άνθρωποι όχι σα ρομπότ.”

Αγαπητοί μου, αυτό το άρθρο δεν έχει σκοπό να σας «κράξει» αλλά να προβληματιστούμε όλοι μας. Τον προσεχή καιρό, έτσι κι αλλιώς, μέσω αυτής της στήλης θα σατιρίσουμε παρέα συνήθειες των χωριών που σε εμάς τους… πρωτευουσιάνους φαίνονται παράξενες και έτσι θα δούμε και την άλλη όψη του νομίσματος. Ωστόσο, αν είσαι μέσα στο αμάξι σου στην κίνηση, στο μετρό μέσα στον κόσμο ή σ’ ένα μικρό διαμέρισμα που βλέπει από τα παράθυρά του τις άλλες τσιμεντένιες πολυκατοικίες, ίσως ήρθε η ώρα να προβληματιστείς.

  • Είναι η ζωή μου ή της οικογένειάς μου όπως τη φαντάζομαι ή μήπως μπορεί να γίνει και πιο ποιοτική;
  • Τελικά, όσο περνάνε τα χρόνια, ποιες συνήθειες είναι αυτές που μετράνε και ποιες μας κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους;
  • Έχουμε χρόνο για να αφιερώσουμε στους αγαπημένους μας και σε εμάς ή τρέχουμε όλη μέρα «γύρω από την ουρά μας» σαν σε μια άλλη μέρα της μαρμότας;

Όλα ξεκινούν από το μέρος που ζούμε και την ποιότητα ζωής μας.

Υ.Γ: Εσείς που το διαβάζετε από τα χωριά, να ξέρετε ότι σας βγάζω το καπέλο, τώρα που αντιλαμβάνομαι πόσο έξυπνη ήταν η επιλογή σας να παραμείνετε εδώ.

Ωστόσο, ο «πρωτευουσιάνος» έχει πολλά  να σατιρίσει και θα επιστρέψει δριμύτερος!



  • Τεύχος 37 – Ιανουάριος 2026

    Τεύχος 37 – Ιανουάριος 2026

Τελευταία άρθρα