Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

ΒΟΥΝΑ (1920 x 100 px) (1)
previous arrow
next arrow
BOYNA (1920×500)
previous arrow
next arrow

Συνδημιουργός του “belocal”

Πόσοι “άλλοι” χωράνε σε έναν τόπο που δε θες να χάσεις;

Στο τεύχος 31 της εφημερίδας ο Στέφανος Καγιώργης-Σιώτος μας μίλησε για την βοήθεια που προσφέρει η καινοτόμα εφαρμογή “belocal”, όσον αφορά τη ανακάλυψη της ταυτότητας ενός τόπου, μέσα από τα μάτια ενός ντόπιου που τον αγαπά, τον πονά και τον νοιάζεται.

Στην εφαρμογή που ο φίλος μου ο Στέφανος κι εγώ έχουμε κατασκευάσει, το belokal, οι χρήστες μπορούν να δημιουργούν και να μοιράζονται ταξιδιωτικούς οδηγούς για τον τόπο που γνωρίζουν καλά, για τον τόπο στον οποίο είναι “ντόπιοι”, έστω και με την ευρύτερη έννοια.

Ο σκοπός είναι να μπορούν οι επισκέπτες να ανακαλύπτουν την ταυτότητα ενός τόπου πέρα από τις “τουριστοπαγίδες” και τα συναφή, και κατά συνέπεια να ταξιδεύουν πιο ηθικά, καθώς ο εκάστοτε τόπος θα έχει “συστηθεί” σε αυτούς μέσα από τα μάτια ενός ντόπιου που τον αγαπά, τον πονά και τον νοιάζεται.

Από όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με την κατασκευή της εφαρμογής μου, πολύ καιρό πριν το TikTok τη συστήσει μέσα σε μια νύχτα σε χιλιάδες ανθρώπους, η συζήτηση σε τραπέζια με φίλους, κάθε φορά που γινόταν αναφορά σε αυτή, περιστρεφόταν γύρω από το “gatekeeping”* ως θεμιτό όπλο κατά του “gentrification”**. Αυτό, καθώς στη Γη του 2025, και δη στην πατρίδα μας την Ελλάδα, της οποίας βασική (αν όχι μοναδική) βιομηχανία είναι ο τουρισμός, είμαστε δικαίως εξαιρετικά επιφυλακτικοί με οτιδήποτε αφορά στον τουρισμό, γιατί όποιος καεί με τον χυλό, φυσάει και το γιαούρτι.

Η σημερινή Ελλάδα έχει έρθει αντιμέτωπη με ένα άνευ προηγουμένου gentrification κυρίως στα αστικά κέντρα και τους δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της επαρχίας. Έτσι, ο φόβος του να φτάσει το τσουνάμι του gentrification και του υπερτουρισμού στα χωριά μας, μας ωθεί στο gatekeeping του τόπου μας στην προσπάθεια να τον προστατεύσουμε. Στην πραγματικότητα, παρότι ο φόβος του κινδύνου του gentrification ως επακόλουθου του υπερτουρισμού είναι εύλογος, το gatekeeping δεν είναι παρά ένα αποπροσανατολιστικό ημίμετρο.

Ο τουρισμός εν γένει δεν είναι εξ ορισμού κακός, δεν είναι εξ ορισμού βίαιος και επιβλαβής για τις ντόπιες κοινότητες και δε διαταράσσει κατ’ ανάγκη την ομαλή ροή της καθημερινότητας ενός τόπου. Ο περιορισμός ενός ανθρώπου εργάζεται ένα χρόνο για μία εβδομάδα διακοπών δεν είναι λύση. Η λύση στο πρόβλημα του gentrification (των ολοένα αυξανόμενων ενοικίων, των ξενοδοχειακών μονάδων που αποκλείουν το κοινό από τους γιαλούς κ.ο.κ.) είναι εκ φύσεως πολιτική, καθώς το ίδιο το πρόβλημα είναι κι αυτό πολιτικό. Το gatekeeping δεν είναι λύση, αλλά μια από τις κλασσικότερες περιπτώσεις του “πετάω τη μπάλα στην εξέδρα”. Μεταθέτει την ευθύνη από την πολιτεία στο άτομο, εμποδίζοντας τη συλλογική δράση και οδηγώντας το κοινωνικό σύνολο σε έναν ευτελή αλληλοσπαραγμό.

Οι άνθρωποι ανέκαθεν ταξίδευαν και πάντα θα ταξιδεύουν, και στο ταξίδι, στη γνωριμία με ανθρώπους, τόπους και κουλτούρες βρίσκεται και η μαγεία της ζωής. Όσο μεγάλη είναι η χαρά του να ανακαλύπτεις ένα ταβερνάκι με καλά κεφτεδάκια ή μια όμορφη παραλία, άλλο τόσο μεγάλη είναι η χαρά του να τα μοιράζεσαι.

* Ο όρος gatekeeping μπορεί να αποδοθεί ως “επιλεκτική πρόσβαση” ή “επιλεκτική
συμμετοχή”, αναλόγως το πλαίσιο. Περιγράφει την πρακτική κατά την οποία ένα άτομο
ή μια ομάδα ελέγχει την πρόσβαση σε μια κοινότητα, πληροφορία ή ευκαιρία, συχνά με
κριτήρια που δεν είναι απαραίτητα αντικειμενικά ή διαφανή.

** Ο όρος gentrification αποδίδεται ως “εξευγενισμός” ή “ανάπλαση υποβαθμισμένης
περιοχής”. Αναφέρεται στη διαδικασία ανανέωσης και αναβάθμισης υποβαθμισμένων
αστικών περιοχών, η οποία συχνά οδηγεί στην εκτόπιση των αρχικών κατοίκων και στην
αύξηση των τιμών των ακινήτων και των ενοικίων.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε ακόμη