Συνδρομή

horiatika.press@gmail.com

ΒΟΥΝΑ (1920 x 100 px) (1)
previous arrow
next arrow
BOYNA (1920×500)
previous arrow
next arrow

Φιλόλογος, Δημοσιογράφος

Τα χωριά και τα μάτια μας

Ο Θάνος Ξάνθος στο τεύχος 42 της εφημερίδας μας μετέφερε τις αναμνήσεις του από το χωριό και μας επισήμανε τον διαφορετικό τρόπο ζωής στο χωριό και την πόλη.

Ακούγοντας την λέξη “χωριό” πιο εύκολα μου έρχονται εικόνες στο μυαλό, παρά λέξεις. Το χωριό είναι εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα, άνθρωποι. Είναι σαν μία λέξη να περικλείει μαζί, όλες τις αισθήσεις. Κι αυτό είναι που την κάνει και ξεχωριστή.

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα σε χωριό. Θυμάμαι, όμως, την πρώτη αίσθηση. Ήταν σαν κάποιος να είχε χαμηλώσει ξαφνικά την ένταση του κόσμου. Στους δρόμους όλα κινούνταν πιο αργά, οι άνθρωποι περπατούσαν χωρίς να κυνηγούν τα δευτερόλεπτα της ώρας και ο χρόνος έμοιαζε να μετριέται με το φως του ήλιου. Το αντίθετο από αυτό που βιώνουμε όσοι ζούμε στην Αθήνα ή σε άλλες πόλεις της χώρας. Ταχύτητα σε όλα. Τρέχω για να προλάβω. Στο τέλος, χάνω πάντα τη στιγμή. Ε, αυτή την στιγμή, στο χωριό δε τη χάνεις. Δε θες κιόλας.

Εκείνο το πρωινό, ξύπνησα από το λάλημα ενός κόκορα. Άνοιξα το παράθυρο και αντίκρισα αυλές, γεμάτες ολάνθιστους βασιλικούς. Πέτρινα σπίτια, μία ηλικιωμένη να σκουπίζει την αυλή της και δύο γείτονες να κουβεντιάζουν, σαν να συνέχιζαν μια συζήτηση που δεν είχε τελειώσει ποτέ. Καμία βιασύνη. Μόνο γαλήνη. Περπατώντας στα στενά, συνάντησα ανθρώπους που με χαιρέτησαν, σαν να με γνώριζαν χρόνια. Στην πλατεία, ένας ηλικιωμένος με κάλεσε να καθίσω δίπλα του.

Μου μίλησε για το χωριό, για τα χρόνια που οι δρόμοι ήταν γεμάτοι παιδιά, για τα πανηγύρια που κρατούσαν μέχρι το ξημέρωμα και για τα σπίτια που σήμερα ανοίγουν, μόνο τα καλοκαίρια. Δεν υπήρχε πίκρα στη φωνή του· μόνο η νοσταλγία ενός ανθρώπου που είδε τον τόπο του να αλλάζει, αλλά δεν έπαψε ποτέ να τον αγαπά.

Το μεσημέρι, κάτω από τη σκιά μιας κληματαριάς, το τραπέζι γέμισε. Ντομάτες που
μόλις είχαν κοπεί από τον κήπο, ψωμί ζυμωτό, τυρί, ελιές και ένα ποτήρι κρασί. Εκεί
κατάλαβα πως η αφθονία δεν μετριέται με το πόσα έχεις, αλλά με το πόσα
μοιράζεσαι.

Δε θα ξεχάσω το βράδυ που πέρασα στην πλατεία του χωριού. Τα παιδικά γέλια, οι χαρές των κατοίκων, η προσφορά φαγητού από σπίτι σε σπίτι. Οι αγκαλιές, τόσο θερμές και αληθινές. Τίποτα δήθεν και ψεύτικο.

Όταν έφυγα, πήρα μαζί μου λίγες φωτογραφίες. Οι πιο δυνατές εικόνες, όμως, είχαν μείνει μέσα μου. Το φως που φώτιζε τα πέτρινα σοκάκια, η μυρωδιά από το χώμα μετά το πότισμα, ο καφές στο καφενείο, το γλυκό βλέμμα των ηλικιωμένων.

Από τότε κατάλαβα πως το χωριό δεν είναι ένας τόπος που επισκέπτεσαι. Είναι ένας τρόπος που υπενθυμίζει πως η ζωή μπορεί να είναι ανθρώπινη και ίσως, τελικά, πιο αληθινή. Δεν είναι τυχαίο που σήμερα πολλοί νέοι άνθρωποι επιστρέφουν στο χωριό. Επιλέγοντας μια πιο ποιοτική ζωή για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Κάθε φορά που επιστρέφω στην πόλη, κάτι από εκείνη τη γαλήνη με ακολουθεί. Ίσως γιατί τα χωριά δεν χαρίζουν απλώς όμορφες εικόνες. Θυμίζουν ότι όσο κι αν αλλάζει ο κόσμος, υπάρχουν ακόμη μέρη, όπου η “καλημέρα” έχει νόημα. Η ανταλλαγή νέων γίνεται χωρίς βιασύνη και ένας άγνωστος μπορεί να σε κάνει να νιώσεις σαν το σπίτι σου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε ακόμη